Ulga na dziecko pozwala rodzicom zmniejszyć podatek dochodowy, ale jej zastosowanie nie jest automatyczne. Znaczenie mają m.in. sytuacja rodzinna, liczba dzieci oraz spełnienie określonych warunków przewidzianych w przepisach podatkowych.
Komu przysługuje odliczenie na dziecko?
Odliczenie na dziecko, określane również jako ulga prorodzinna, jest dostępne przede wszystkim dla podatników, którzy rozliczają dochody według skali podatkowej i faktycznie sprawują określoną prawem opiekę nad dzieckiem. Z ulgi mogą korzystać m.in. rodzice wykonujący władzę rodzicielską, opiekunowie prawni mieszkający z dzieckiem oraz rodziny zastępcze ustanowione na podstawie orzeczenia sądu lub umowy ze starostą.
Prawo do odliczenia może obejmować zarówno dzieci małoletnie, jak i niektóre osoby pełnoletnie. W przypadku tych drugich przepisy przewidują dodatkowe wymagania, zależne m.in. od pobierania określonych świadczeń albo kontynuowania nauki. Istotne jest również to, że ulga jest związana z konkretnym okresem sprawowania opieki. Przy ustalaniu prawa do odliczenia znaczenie może mieć sytuacja rodzinna w poszczególnych miesiącach roku.
Jakie kryteria trzeba spełnić, aby skorzystać z ulgi na dziecko?
W przypadku ulgi na dziecko znaczenie mają nie tylko zasady dotyczące samego dziecka, ale również sytuacja podatnika. Przy jednym dziecku obowiązuje kryterium dochodowe: limit wynosi 112 tys. zł dla małżonków oraz osób samotnie wychowujących dziecko, natomiast dla podatnika, który nie pozostaje w związku małżeńskim i nie wychowuje dziecka samotnie, jest to 56 tys. zł. Co ważne, u małżonków limit 112 tys. zł obowiązuje także wtedy, gdy składają osobne zeznania podatkowe.
Istotne są również zasady dotyczące dochodów pełnoletniego dziecka. W przypadku uczącej się osoby do ukończenia 25. roku życia jej dochody nie mogą przekroczyć ustawowego limitu 22 546,92 zł. Do tego limitu mogą być wliczane także przychody objęte ulgą dla młodych, dlatego samo zwolnienie z podatku nie oznacza automatycznie, że dochód nie będzie miał znaczenia dla prawa do ulgi.
Ile wynosi odliczenie na dziecko?
Wysokość ulgi prorodzinnej jest uzależniona od ilości dzieci. Za pierwsze i drugie dziecko można odliczyć po 92,67 zł miesięcznie, czyli 1112,04 zł rocznie na każde z nich. W przypadku trzeciego dziecka kwota rośnie do 166,67 zł miesięcznie, co daje 2000,04 zł w skali roku. Na czwarte i każde kolejne dziecko przysługuje natomiast 225 zł miesięcznie, czyli 2700 zł rocznie na każde dziecko.
Odliczenie jest naliczane za poszczególne miesiące, w których spełnione są warunki do skorzystania z ulgi. Oznacza to, że nie zawsze trzeba brać pod uwagę pełne 12 miesięcy. Ma to znaczenie np. wtedy, gdy dziecko urodzi się w trakcie roku albo w określonym miesiącu przestaje spełniać warunki uprawniające do ulgi.
Przy większej liczbie dzieci miesięczna kwota odliczenia może więc zmieniać się w trakcie roku. Warto pamiętać również, że ulga jest odliczana od podatku, a nie od dochodu. Jeżeli wysokość należnej ulgi przewyższa podatek, w określonych sytuacjach możliwe jest uzyskanie zwrotu niewykorzystanej części, z uwzględnieniem ustawowego limitu związanego m.in. z zapłaconymi składkami.
Odliczenie na dziecko a liczba dzieci – jak zmienia się wysokość ulgi?
Przy rozliczaniu ulgi na dziecko nie trzeba dołączać do zeznania wszystkich dokumentów potwierdzających prawo do odliczenia. Podatnik powinien jednak zachować dokumenty, które mogą potwierdzić spełnienie warunków ulgi. Urząd skarbowy może poprosić o ich przedstawienie podczas kontroli.
W zależności od sytuacji mogą to być m.in. odpis aktu urodzenia dziecka, zaświadczenie sądu rodzinnego o ustanowieniu opiekuna prawnego czy dokument potwierdzający ustanowienie rodziny zastępczej. W przypadku pełnoletniego dziecka kontynuującego naukę urząd może wymagać również zaświadczenia ze szkoły lub uczelni.
W samym zeznaniu podatkowym ulgę wykazuje się za pomocą załącznika PIT/O. Należy w nim podać liczbę dzieci oraz ich numery PESEL, a jeśli dziecko nie posiada PESEL-u – jego imię, nazwisko i datę urodzenia. Co istotne, przepisy nie wymagają dokumentowania wydatków poniesionych na utrzymanie dziecka, ponieważ ulga nie jest uzależniona od wykazania takich kosztów.
